1 5 10 20 30 1 5 10 20 30 1 5 10 20 30 1 5 10 20 30 1 5 10 20 30 1 5 10 20 30 1 5 10 20 30 1 5 10 20 30 1 5 10 20 30
Και εκείνου μεν την λύπην ευκόλως Άφησε αγάπη μου να διαρρέη τοιουτοτρόπως Ούτε πατρικήν εστίαν ήθελε πλέον Νέος Θεός ο υιός της Αλκμήνης και Ενθυμείσαι αναγνώστά μου ότι υπήρξες Βαθμηδόν όμως τα σκότη επυκνώθησαν μυστηριώδης εκείνος κοιτών όπου τόσον Την βαθύσοφον εκείνην σιγήν υπέλαβεν Ψυχή όμως η απερίσκεπτος και περίεργος Ποίον θέαμα παρέστη εις τους οφθαλμούς Προσεπάθει πάντοτε ολιγώτερον μεν Συνενώσασα το ιλαρώτατον βλέμμα της