1 5 10 20 30 1 5 10 20 30 1 5 10 20 30 1 5 10 20 30 1 5 10 20 30 1 5 10 20 30 1 5 10 20 30 1 5 10 20 30 1 5 10 20 30
Ταχεία αναπόλησις του προσφάτου και Και εκείνου μεν την λύπην ευκόλως Είδεν εαυτήν μόνην και εγκαταλελειμμένην Ιπταμένη άνω εις το κενόν επί των Και δεν τον ηρώτα ίσως ερωτήση τις Απείθεια εις τους χρησμούς του Απόλλωνος Βαρέα φοινικουργή υφάσματα εκόσμουν Μίαν φοράν λοιπόν και ένα καιρόν ήτο Είπον Έρωτος προ μικρού ωνόμασα δηλαδή Αληθώς δε ο Απόλλων ήτο προσκεκλημένος Ανεξήγητος τρόμος και αγωνία παράδοξος Όχι δεν είν αλήθεια όσα μ έλεγε αλλά και έκλαυσεν επί τέλους ως αι γυναίκες την καταστρέψη διότι όταν μάθης ποίος Δεν έβλεπε πλέον αστέρας άνωθέν της Αγνοώ αν η μαγεία των παιδικών χρόνων Διά τούτο δε προτιθέμενος να σου διηγηθώ Φύσει δε γυναικάρεσκος ων και ερωτύλος Μετά τινας όμως στιγμάς αι λυχνίαι Ούτω δε μεταξύ άλλων κατεπρόδωκε Ούτε πατρικήν εστίαν ήθελε πλέον θείον του κάλλους πρότυπον ενσαρκωμένον Και η μεν θεά άμα συλλογισθείσα εύρεν