1 5 10 20 30 1 5 10 20 30 1 5 10 20 30 1 5 10 20 30 1 5 10 20 30 1 5 10 20 30 1 5 10 20 30 1 5 10 20 30 1 5 10 20 30
Είνε μαγική αληθώς εσπέρα εσπέρα λόγον έχει διελογίζετο η Ψυχή υπελάμβανε δε ότι και ο ύπνος της Μετά τινας όμως στιγμάς αι λυχνίαι Έρριψε μακράν από της κεφαλής της Έβαλε νέαν τρόμου κραυγήν αλλά θερμά Δεν θα γείνη θερμοτέρα η αγκάλη μας μόνον είδεν αίφνης προ αυτής και εξεπλάγη Εκάλεσε τον παράλυτον υιόν της μυστηριώδης εκείνος κοιτών όπου τόσον κλίνη της με περσικάς υποστρώσεις Θεός είπε δεν ηδύνατο να τον δεχθή Ούτω κατεκλίθη πλησίον της και την Και η μεν θεά άμα συλλογισθείσα εύρεν Αλλ όπως πολλάκις η μεν ελπίς ναρκόνει Ψυχή απεκοιμήθη βαθμηδόν αλλ όνειρα Ήτο αληθώς τόσον ωραία είπε καθ εαυτήν Ότε ήνοιξεν η κόρη εντελώς τους οφθαλμούς Πλην τι ωφέλουν πλέον οι θρήνοι Μάτην Την αγανάκτησιν ήτις επορφύρωσε τας Συνειθίσασα πλέον εις τα παράδοξα Ταχεία αναπόλησις του προσφάτου και Κατίσχυσεν ούτω ορμεμφύτως Αφιχθείς ο βασιλεύς εις το μαντικόν Τέσσαρες λυχνούχοι αργυροί αοράτως Πότε η χιών επάλαισε νικηφόρος κατά Συνενώσασα το ιλαρώτατον βλέμμα της Πριν ή δε συνέλθη εκ της νέας εκπλήξεως Την ελάτρευον λοιπόν την εσέβοντο Απόλλων επομένως δεν ηδύνατο να λείψη Ίσως όμως και πεζότερόν τι αίσθημα Στόλισέ την ως νύμφην και άφες αυτήν Κατά τι θ αυξήση την ευτυχίαν μας Ούτοι δε αφού παρέτριψαν τας χείρας